Spirala
A co jeśli nie kręcę się w kółko, tylko poruszam po spirali? W górę? Jak na wieży Eiffla albo na Karowej w Warszawie albo w górach w Chorwacji czy zupełnie inaczej? W każdym razie, owszem, wracam w to samo miejsce, ale za każdym razem jestem trochę wyżej i widzę trochę więcej. Ale też trochę mniej, bo krajobraz w dole się zamazuje. Znikają szczegóły, pojawia się perspektywa.
Mniej liści, więcej drzew. Mniej dróg, więcej nieba. Mniej latarni, więcej gwiazd.
W ashtandze robimy te same pozycje codziennie. I też nie kręcimy się w kółko, ale wspinamy po spirali. I nie, nie jest to nudne, jak niektórzy nieashtangi podejrzewają. Za każdym razem to nowy proces, nowe kółko spirali. Nowe odczucia w starych pozycjach. Niektóre zmiany są do przewidzenia i wtedy jest iluzja, że idziemy ścieżką, że nasza praktyka ma jakiś punkt A i punkt B i jak wyruszy pociąg, to dojedzie. Ale nie zawsze dojeżdża. Czasem dojeżdża gdzieś indziej, gdzieś gdzie się nie spodziewaliśmy. To może być trudne. Ale też fajne. Dlatego niektórzy z nas rozkładają matę codziennie, inni się bronią.
Ja też się broniłam. Kiedy na skutek życiowych nieprzyjemności, wróciłam na terapię, musiałam raz jeszcze opowiedzieć te same historie, które i już przeżyłam, i już o nich mówiłam. Znalazłam się w miejscach, w których nie bardzo chciałam. Frustrowało mnie, że zamiast iść po ścieżce do celu, ku samadhi, oświeceniu, mądrości, spokojnej starości, whatever, ja kręcę się w kółko. Frustrowało mnie to. Szybko jednak okazało się, że nie w kółko, ale po spiralnych schodach. Wracam do tych samych historii, ale widzę/czuję je inaczej. Inaczej niż wtedy, gdy były teraźniejszością. Inaczej, gdy minął od nich tydzień. Inaczej, gdy dzieliło mnie od nich 10 lat życia. Widzę więcej, ale też mniej. Znikają szczegóły, pojawia się perspektywa. Mniej dróg, więcej nieba.
Niby lepiej, ale też nie najlepiej. Widzę, jak bardzo się myliłam, kiedy ostatnim razem oceniałam krajobraz, ludzi, siebie, szanse i ryzyko. Widzę, jak się myliłam i przypuszczam, że teraz też się mylę. Za kolejnym okrążeniem będę widziała to jeszcze inaczej. I znów się pomylę. Seria pomyłek.
To, czego uczy joga (i terapia, i chodzenie w górę), to ciekawość. I gotowość do porzucenia swoich opinii. „Tylko krowa nie zmienia zdania” - mawiał mój tata. Nie wiem, czy miał rację, ale fakt, że coraz częściej pochwalam niekonsekwencję. A jeszcze bardziej pochwalam milczenie, także to wewnętrzne. Po co się przywiązywać do jakiejś opinii (a tym bardziej ją wygłaszać, nawet samemu sobie), skoro prawdopodobnie ją zaraz porzucę. Na kolejnym kółku spirali.
Lepiej więc od razu nie brać bagażu. Tak jak przy tym „Mountain test”, który ostatnio krąży po Facebooku. Facet wchodzi z walizkami na górę, żeby uświadomić nam ile dźwigamy na co dzień niepotrzebnych rzeczy. I opowiada, że on woli z plecaczkiem, z którym już przepodróżował kilka lat. I że odkąd odkrył, że dźwigać nie musi, za każdym razem, gdy wchodzi do sklepu i chce coś kupić, przeprowadza „Mountain test”. Czy ta rzecz jest na tyle ważna, żeby wnieść ją na górę?
Zachęca by robić sobie taki mountain test przez dwa miesiące. Dobry pomysł. Nie tylko w sklepie, ale też w głowie. Czy ta myśl, opinia, jest na tyle ważna, by targać ją ze sobą? Może lepiej nie przesadzać z bagażami? Nie przesadzać z myśleniem? I nie przesadzać z frustrowaniem się? Owszem, kręcę się w kółko. Ale załóżmy, że to jednak jest spirala. Nie tor wyścigowy, gdzie koń wraca galopem w to samo miejsce i za każdym razem jest bardziej zmęczony. Dzięki terapii, jodze i i wielu innym rzeczom, nie kręcę się w kółko, ale wspinam się w górę. Niby w to samo miejsce, ale pewne strzały już mnie nie dosięgną, pojawi się więcej perspektywy. I więcej nieba.